Córka łupieżcy

Coming of age story w świecie, w którym ostatnią i jedyną nauką człowieka jest archeologia

Wszystko już było. Od początku istnienia wszechświata niezliczone cywilizacje najróżniejszych gatunków inteligentnych odkryły i stworzyły wszystko, co było do odkrycia i stworzenia. Teraz, po miliardach lat, można jedynie odkopywać ruiny wymarłych potęg i wykradać ich skarby.

Ojciec Zuzanny był archeologiem obcych cywilizacji. Największe korporacje i najpotężniejsze państwa Ziemi od wielu lat mają dostęp do cmentarzyska nieludzkich sztuk i technologii – zwanego Miastem – lecz kryją prawdę o nim przed masami; od dawna wynalazki ludzkości nie są odkryciami ludzi, lecz łupami z wypraw ksenoarcheologów. Ojciec Zuzanny zaginął na takiej wyprawie. Teraz, na osiemnaste urodziny, otrzymuje ona przesyłkę z kluczem do Miasta i tajemniczymi wskazówkami od ojca.

Córka łupieżcy zabiera czytelników na spacer ulicami Nieskończoności, do przedwiecznego Miasta - odbicia wszystkich miast zbudowanych kiedykolwiek przez ludzi i nie ludzi, w tym wszechświecie i w poprzednich, skarbnicy wszelkiej wiedzy i pola zmagań między Potęgam

Skromna futurystyczna nowelka czy gnostycka z ducha powieść stawiająca pytania ostateczne? Córka łupieżcy to kwintesencja pisarskiego stylu Jacka Dukaja.

Piotr Kofta, Dziennik Gazeta Prawna

Największa wartość tej powieści, podobnie zresztą jaki innych książek Dukaja, to kreacja świata, w którym toczy się akcja. Świat Córki łupieżcy diametralnie różni się od naszego, rządzącego się prostymi zasadami - coś istnieje lub nie, ktoś żyje lub umarł. W świecie tej powieści istnie istnienie jest stopniowalne - pojawiają się tu ludzie przedurodzeni i pośmiertni, przedmioty i zjawiska istniejące bądź zachodzące realnie mieszają z bytami wirtualnymi, elementami halucynacji, snu, wizji narkotycznych.

Włodzimierz Jurasz, Dziennik Polski