Perfekcyjna niedoskonałość

Ostateczna space opera

XXIX wiek. Ludzkość jest jedną z wielu cywilizacji w Mlecznej Drodze podążających tą samą nieuchronną drogą Progresu: od form biologicznych, zadanych przez ewolucję, przez byty cyfrowe (AI i nieśmiertelne umysły cyfrowe), lecz nadal ograniczone fizyką naszego wszechświata – do bytów nią nieograniczonych, powstałych dzięki nauce o zmienianiu praw fizyki.

Żelazna logika Progresu definiuje miejsce w hierarchii wiedzy i władzy. Tradycyjny, biologiczny Homo sapiens znajduje się w niej na samym dole, stanowiąc zarazem relikt i świętość Cywilizacji.

W takim świecie pojawia się Adam Zamoyski, wskrzeszony z wraku statku kosmicznego XXI-wieczny astronauta. Z tajemniczego powodu to o niego walczą największe potęgi postludzkie i postfizyczne.

Powieść porównywana do takich dzieł SF jak Anathem Neala Stephensona czy Diaspora Grega Egana.

Dukaj jak demiurg powołuje światy do istnienia, nadając im przy tym cywilizacyjną pełnię. Wymyśla edukację, stosunki rodzinne, modę, a nawet język. Przede wszystkim jednak pokazuje skutki genetycznego udoskonalania człowieka – nową hierarchię społeczną i nowe kłopoty z płcią. Z tych względów książkę czyta się świetnie – im dalej, tym lepiej. Kto wie, może będzie to powieść kultowa?

‍

Przemysław Czapliński