Na podstawie tego opowiadania powstał krótkometrażowy film animowany Tomasza Bagińskiego nominowany do Oscara

Planetoidy w układzie gwiazdy Lévie. Wypadek zmusza holownik „Sagittarius” do schronienia się na jednej z nich. Tlenu nie starczy jednak dla wszystkich w holwniku. Izmir Predú poświęca się, by reszta załogi przeżyła.

Mijają lata, a do jego grobu na zimnej, pozbawionej atmosfery planetoidzie ciągną pielgrzymki. Czy naprawdę zdarzają się tam cudowne uzdrowienia? Jeden z ozdrowieńców funduje na grobie Izmira kościół z żywokrystu. Z żywokrystu się nie buduje, żywokryst się sadzi – łączy on w sobie nanotechnologię, biologię organiczną i algorytmy ewolucyjne. Katedra więc rośnie, dojrzewa, rozkwita. Jest żywa i martwa, jest budynkiem i organizmem, jest dziełem sztuki i aktem wiary.

Na planetoidy przybywa ksiądz Pierre Lavone, by rozstrzygnąć kwestię świętości i cudów Izmira Predú – zanim planetoidy razem z Katedrą przepadną na wieczność w międzygwiezdnej pustce.

‍