Wroniec

Magiczna baśń o grudniowej nocy 1981 roku, gdy w Polsce pod dyktaturą komunistyczną wprowadzono stan wojenny

Alicja wędrowała przez Krainę Czarów, Adaś natomiast wyrusza przez miasto z czarnego snu PRL-u. Zagubiony między okrutnymi alegoriami postaci Szpiclów, Milicjantów, Opozycjonistów, Bubeków i ZOMO, poszukuje ojca porwanego z domu przez Wrońca.

Wroniec to najnowsze dzieje Polski ujęte w zaskakującą, ekstrawagancką formę bajki dla dzieci i dorosłych, zbudowanej z nieoczywistych skojarzeń małego chłopca straumatyzowanego przez Historię. To pełen gier językowych i fantasmagorii sen o utraconym dzieciństwie i zatrutej młodości

Na książkę składają się także wierszowane piosenki pełne absurdalnego humoru oraz szalone kolorowe ilustracje autorstwa Jakuba Jabłońskiego.

Powieść została zaadaptowana na widowisko teatralne przez Jerzego Bielunasa w Teatrze Kamienica (2010) oraz Jana Peszka we Wrocławskim Teatrze Lalek (2011). Na podstawie książki powstała również edukacyjna gra planszowa.

‍

Takiego tekstu prozatorskiego o stanie wojennym – wydarzeniu dla rodzimej pamięci zbiorowej absolutnie kluczowym – jeszcze nie było. Jacek Dukaj napisał powieść idącą całkowicie w poprzek dotychczasowych narracji na temat grudniowej traumy Polaków. […] Za pomocą baśniowej konwencji i nieustannego zderzania stereotypów, wprowadza historyczny dyskurs o stanie wojennym w przestrzeń zabawy i artystycznego ekscesu.

‍

Artur Madaliński, Dwutygodnik

Wroniec to książka niezwykła. Dukaj łączy w niej rozmaite style, język małego chłopca miesza z przejaskrawioną partyjną nowomową. Postaci przypominają bohaterów komiksów, poważny temat ujęty zaś został w ramy sennego koszmaru. Nad wszystkim unosi się duch Lewisa Carrolla i braci Grimm, choć nie brak też nawiązań do Cormaca McCarthy’ego, Edgara Allana Poe, Stefana Żeromskiego i Tadeusza Konwickiego.[…] Wyobraźnia i talent Dukaja wydają się nieograniczone.

‍

Krzysztof Cieślik, Polityka